دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن یا Congenital hip dislocation (CHD) به حالتی گفته می شود که نوزاد با لگن ناپایدار به دنیا می آید. این عارضه به دلیل شکل گیری غیر طبیعی مفصل لگن در طی رشد جنین به وجود می آید. نام دیگر این حالت دیسپلازی لگن می باشد. این بی ثباتی لگن با رشد کودک، وخیم تر می شود.
این مفصل گوی و کاسه ای در لگن کودک گاه از جای اصلی خود خارج میشود. این بدان معنا است که قسمت گوی شکل سر استخوان ران یا فمور، از قسمت کاسه ای شکل لگن (استابولوم) خارج می شود. بر طبق مطالعات انجام گرفته، حدوداً یک نوزاد از هر 1000 نوزاد متولد شده با عارضه ی دررفتگی مفصل لگن به دنیا می آیند.

دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن

علت دررفتگی مفصل لگن

علت به وجود آمدن این عارضه در بسیاری از موارد ناشناخته می باشد. از جمله عوامل تاثیر گذار می توان به سطح پایین مایع آمنیوتیک در رحم مادر، وضعیت بریچ جنین (وقتی به جای سر، جنین از پا به دنیا می آید) و سابقه ی خانوادگی وی ، اشاره کرد. همچنین فضای کم و محدود در رحم، ممکن است باعث دررفتگی لگن شود. این مورد زمانی بیشتر محتمل است که مادر برای بار اول باردار می شود و رحم به اندازه ی کافی کشیده نشده است.

دختران یا پسران؛ کدامیک در معرض دررفتگی مفصل لگن می باشند؟

دررفتگی مفصل لگن در دختران شایع تر از پسران است ولی هر نوزادی می تواند به این اختلال دچار شود. به همین دلیل است که پزشک به طور منظم وضعیت لگن نوزاد ، نشانه ها و علائم دررفتگی لگن را تا یکسالگی بررسی می کند.

دررفتگی مادرزادی لگن به حالتی گفته می شود که نوزاد با لگن ناپایدار به دنیا می آید. دکتر منصور ابوالقاسمیان فوق تخصص جراحی لگن و زانو ( متخصص ارتوپد) با تکنیک های نوینی به درمان این بیماری می پردازند. جهت رزرو وقت قبلی و مشاوره می توانید با شماره 02188703402 تماس حاصل نمائید. همچنین برای ارتباط با دکتر به آدرس اینستاگرام ایشان مراجعه کنید.

علائم دررفتگی لگن

این بیماری معمولا در نوزادی هیچ گونه علائمی ندارد. به این دلیل است که پزشک در فواصل زمانی معین، نوزاد را معاینه می کند.

تشخیص دررفتگی مادرزادی لگن

غربالگری این بیماری در سال اول زندگی کودک صورت می گیرد. متداول ترین روش آزمایشات فیزیکی می باشد. پزشک به آرامی لگن و پاهای نوزاد را حرکت داده و به دنبال علائم خاصی است که بیانگر دررفتگی می باشند.
این آزمایشات تا سه ماهگی نوزاد ، نتیجه ی دقیقی دارند. در نوزادان بالاتر از سه ماه و کودکان، نشانه هایی مانند لنگیدن، ابداکشن محدود و طول پای متفاوت ( در صورتی که تنها یک پا دچار این اختلال باشد) وجود دارد.
آزمایشات تصویری می توانند به تشخیص این بیماری کمک کنند. پزشکان با استفاده از اولتراسوند، نوزادان کمتر از ۴ ماه مشکوک به این بیماری را معاینه می کنند. همچنین برای نوزادان بالاتر از ۴ ماه و کودکان، از رادیوگرافی استفاده می کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 × 1 =